Verplicht verhuizen voor een baan

Verhuizen voor een baan.

Per 1 januari  2015 treedt de nieuwe participatiewet in werking. Eén van een wat minder belicht onderdelen hiervan is de verhuisplicht voor bijstandsgerechtigden.

Op zich een redelijke iets. Waarom in cirkeltjes blijven lopen in je eigen gemeente als er in een ander deel van het land een leuke, passende baan voor het grijpen is? Niks mis mee, toch?

Amerika is het land dat bij uitstek bekend staat om de mobiliteit van haar arbeidskrachten. Dus ik heb mijn licht maar eens opgestoken bij HRM-ers aan de overkant van de grote plas. Ik stuitte op een korte blog van Gretchen Gavett van Harvard Businness Review. Volgens haar is het in de huidige arbeidsmarkt niet erg effectief om te verhuizen voor een baan. Waarom je hele sociale netwerk opgeven voor een, meestal zeer, tijdelijke baan? Want net als hier zijn “banen voor het leven”  niet meer aan de orde.  Bedrijven geven meestal tijdelijke contracten van zo’n 3 tot 6 maanden. Moet iemand (en zijn/haar gezin) hiervoor de vertrouwde omgeving opgeven? Is dit effectief?

Wat als iemand na een half jaar inderdaad werkloos wordt? Ik voorzie veel problemen in gezinnen zoals relatieproblemen, verslavingen, schooluitval en ga zo maar door. En wie zorgt er in de oude woonplaats voor de buurvrouw?

Naar mijn mening is het beter om in te zetten op een betere mobiliteit voor bijstandsgerechtigden. Net als Gretchen denk ik  dat heen en weer pendelen naar je werk verstandiger is dan verhuizen. Vandaar mijn pleidooi voor een goede
“werk”-reiskostenvergoeding voor bijstandsgerechtigden. Want  volgens mij de hoogte van de bijstand is  niet toereikend om zelf te investeren in passende mobiliteit.

Bron: http://blogs.hbr.org/2014/05/why-you-probably-wont-move-for-a-job/; 26-8-2014